yıkılmışımmm ben..üzerime yıldırım düşmüştee çarpılmışmm gibi gözlerim ağlamaktan şişmiş adeta bir yaratığa dönüşmüşümm gözlerimden düşen tuzlu damlalar dudaklarımı yakmış geçmiş..boşluğun içinde kaybolur gibiyimm gittikçee dibe savruluyorumm içine çekiyo sanki sonsuza kadar onun olmamı istercesine.yokluğun hapsediyorr beni bi esir gibi avazım çıktığı kadar hatta sesim kısılanaa kadar bağırmak, arkama bakmadan koşmakk,sıyrılmak istiyorum ama olmuyoo..sanırım kafayı yiyorum..seninle olan her kavgamı tek başıma yapıyorum...aşkımı,sevgimi,sinirimi,kinimi,öfkemi tek taraflı yaşıyorum..galiba ben herşeyi tek başıma yapıyorum peki bütün bunları tek başıma yapıcaksam sen niye hayatmdasın??içimdeki seni yok etmek için bunca sebep varken neden hala yok olamıyosun her gördüğümde yeniden aklımı çeliyosun ?beynime yapışıp orda kalmayı becerebiliyosun??..soluduğum her havada içime seni çeker gibiyim..sana her bakışımda o yeşil gözlerinde sanki biraz daha kayboluyorum günden güne eriyorumm,bitiyorummmm..senin hayalinle yaşıyorum ya da sadece tek bir lafın için yaşıyorum.bugün yine gözyaşlarım sana sitem dolu,bir ton hayal kırıklığı dolu sevgilim.yanlızlıktan değil bu ağlamaklı halim senin benleyken bensiz yaşaman ,içindeki benin günden güne kayboluşunu uzaktan sessizce izlememdir belkide.anlıyorumdur sonumuzun yaklaştığını kanserli bir insanın ölümünün yaklaştığını nasıl anladığı gibi işte bakma bana anlıyorum da bilmezlikten geliyorum son günlerimin iyi geçmesini istercesine...sen avut sadece beni.bak bana sadece boş bile olsa bak,yalandanda olsa gül yüzüme,içten olmasada tut elimi biraz,sıkıca sarılmasanda hafif sar beni ben bunada razıyım sanki..gidiceğin günü beklerken bi teselli olur,en azından beni sevdiğini düşleyerek ölürüm....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder